Παρακολούθησα την περασμένη Παρασκευή (19/2) όλες τις διαδικτυακές ομιλίες των ηγετών του Δυτικού λεγόμενου κόσμου στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου (Munich Security Conference – MSC) – Τζο Μπάιντεν/ΗΠΑ, Αγγ. Μέρκελ/ Γερμανία, Εμ. Μακρόν/ Γαλλία, Ούρσουλα Φον Ντερ Λάιεν/ Ευρωπαϊκή Επιτροπή ΕΕ, Σ. Μισέλ/ Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ΕΕ, Μπ. Τζόνσον/ ΗΒ. Εξαιρετικά ενδιαφέρουσες τοποθετήσεις για τα μεγάλα πλανητικά προβλήματα, συγκρούσεις πραγματικές ή δυνητικές, τα σημεία πιθανής ανάφλεξης, κλπ. Μου έκανε εντύπωση αν και όχι έκπληξη ότι σε απολύτως καμιά από τις ομιλίες αυτές δεν έγινε αναφορά στην Αν. Μεσόγειο ή την Τουρκία βέβαια. Το θέμα της σταθερότητας στην Αν. Μεσόγειο αν και ένα ζήτημα παγκοσμίου και οπωσδήποτε ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος, μάλλον δεν φαίνεται να αξιολογείται και στις κορυφαίες προτεραιότητες των Δυτικών ηγεσιών ούτε καν των Ευρωπαϊκών. Απλά εδώ, στην Ελλάδα, έχει καλλιεργηθεί τελευταία ένα στερεότυπο για τη σημασία και προτεραιότητα των ζητημάτων της Αν. Μεσογείου για τους Δυτικούς decision-makers. Ένα όμως από τα πολλά στερεότυπα. Μια έρευνα κοινής γνώμης σε Τουρκία και Ελλάδα που έγινε από το Πανεπιστήμιο Yasar της Σμύρνης για της ελληνοτουρκικές σχέσεις εκθέτει με τα ευρήματά της ορισμένα άλλα στερεότυπα. Συνοψίζω πέντε ιδιαίτερα χαρακτηριστικά (περίληψη της έρευνας δημοσιεύτηκε στην Εφ. των Συντακτών, 20-21/2). Όπως πάντα, ορισμένα είναι κάπως αντιφατικά:
Πρώτον, σε υψηλό ποσοστό οι δύο λαοί εμφανίζονται να συμφωνούν ότι δεν υπάρχει πρόβλημα μεταξύ των λαών και ότι τα προβλήματα στις σχέσεις τα δημιουργούν οι πολιτικοί (82% των Ελλήνων και 81% των Τούρκων ερωτηθέντων).
Δεύτερον, παρά ταύτα, ένα σχετικά υψηλό ποσοστό Ελλήνων (59%) και λιγότερο υψηλό Τούρκων (26%) πιστεύουν ότι Ελλάδα και Τουρκία δεν είναι φιλικές χώρες. Μπορούν ωστόσο να γίνουν φιλικές χώρες. Εμφανίζεται να το πιστεύει ένα 43% των Ελλήνων και ένα 51% των Τούρκων. Γενικά οι Τούρκοι εμφανίζονται σε μεγαλύτερο ποσοστό να προσλαμβάνουν την ελληνική κοινωνία ως φιλική σε σχέση με τους Έλληνες ως προς την τουρκική κοινωνία. Ωστόσο τα ευρήματα αυτά διαλύουν κάποια επαναλαμβανόμενα στερεότυπα για την δήθεν απροθυμία της κοινής γνώμης να δεχθεί ελληνοτουρκική προσέγγιση και φιλία .
Τρίτον, και τούτο έρχεται ως κάποια αντίφαση, Έλληνες και Τούρκοι δεν πιστεύουν ότι οι δύο χώρες μπορεί να είναι σύμμαχοι (74% των Τούρκων, 70% των Ελλήνων) αν και βεβαίως θεσμικά είναι στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ.
Τέταρτον, η έρευνα τείνει να επιβεβαιώσει ότι η κάθε πλευρά πιστεύει ότι σε περίπτωση σύγκρουσης οι άλλες χώρες (Δύση, κλπ.) θα υποστηρίξουν την άλλη χώρα (το πιστεύει το 89% των Τούρκων και το 42% των Ελλήνων). Γενικά η Τουρκία τείνει να πιστεύει ότι η Δυση συνομοτεί εναντίον της και υπέρ της Ελλάδας.
Πέμπτον, και οι δύο λαοί εμφανίζονται να δέχονται ότι μέσα στις κοινωνίες τους υπάρχουν ομάδες φανατικών που δεν θα ήθελαν με τίποτα μια προσέγγιση μεταξύ των δύο χωρών και κάνουν οτιδήποτε για να την υπονομεύσουν φυσικά.Το πιστεύει το 76% των Ελλήνων και το 67% των Τούρκων.
Τα ευρήματα αυτά και πολλά άλλα είναι ιδιαίτερα χρήσιμα καθώς δείχνουν τις δυνατότητες, συγκλίσεις αλλά και τα χάσματα εμπιστοσύνης και στερεότυπα που υπάρχουν και που πρέπει και μπορούν να καλυφθούν.
Πηγή: www.tanea.gr