Είναι κάτι νύχτες με φεγγάρι...



Όλο και βρίσκει κάποιο τρόπο ο Λουκιανός να τρυπώνει στη ζωή μας με τις μελωδικές του μπαλάντες. Μετά το «θα κάτσω σπίτι» που έγινε ο ύμνος της καραντίνας μας, έρχονται τώρα τα «θερινά σινεμά» να συμβολίσουν το τέλος της καραντίνας με το άνοιγμα των θερινών κινηματογράφων. Να συμβολίσουν στην πραγματικότητα το πέρασμά μας από το Netflix της κλεισούρας στην απόλαυση της οθόνης κάτω από τον έναστρο ουρανό.


Μαζί με τον Λουκιανό, το άνοιγμα των θερινών σινεμά φέρνει συνειρμικά στο μυαλό και την εμβληματική ταινία “Cinema il Paradiso” του Τζουζέπε Τορνατόρε που σημάδεψε τον έτσι κι αλλιώς πιο ανθρώπινο και κοινωνικό ιταλικό κινηματογράφο, που έφερε τον παράδεισο στην κινηματογραφική μας ζωή, στη ζωή μας. 


Οι «κοινωνικές αποστάσεις» της πανδημίας θα καταργηθούν μαζί με το σβήσιμο των φώτων καθώς θα σμίξουμε όλοι μαζί στη μαγεία των παλιών και νέων ταινιών στους θερινούς παραδείσους της γειτονιάς μας. Μας περιμένουν ξανά νύχτες μαγικές, «νύχτες που περνούν, που δεν θα ξαναρθούν, μ΄ αγιόκλημα και γιασεμιά».


ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ