Η «προκοπή» του Προκόπη



Με την είσοδο του νέου χρόνου φούντωσε η προεδρολογία δίνοντας στην εκλογή του νέου ΠτΔ διαστάσεις δυσανάλογες προς την ουσιαστική βαρύτητα του θεσμού. Ο στόχος των πολιτικών δυνάμεων φαίνεται να είναι περισσότερο η δημιουργία εντυπώσεων παρά η καταλληλότητα του προσώπου που θα αναλάβει τα καθήκοντα του Προέδρου.

Το επιχείρημα ότι ο ΠτΔ πρέπει να ανήκει πολιτικά στην αντιπολιτευόμενη κάθε φορά παράταξη, για λόγους συμβολικούς της ανάγκης για εθνική συναίνεση, εξασθενεί ολοένα και περισσότερο από τη στιγμή που τα τελευταία δύσκολα χρόνια η σύμπηξη πολιτικών συμμαχιών και η κυριαρχία του λαϊκιστικού μετώπου έκαναν τα όρια αυτά εξαιρετικά δυσδιάκριτα.

Απόδειξη είναι το γεγονός ότι ο αριστερός ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνον προτείνει την επανεκλογή του δεξιού Παυλόπουλου αλλά ρωτάει με περισσό θράσος τον πρωθυπουργό που διαφωνεί με τον σημερινό πρόεδρο. Λες και ξεχάστηκαν οι λόγοι για τους οποίους ο Κυριάκος Μητσοτάκης καταψήφισε τον Παυλόπουλο για το αξίωμα του Προέδρου: «Δεν αντιστάθηκε στις σειρήνες του πελατειακού κράτους, χειρίστηκε με ανεπάρκεια την κρίση του Δεκεμβρίου του 2008 και δεν εκφράζει τη θέση της Ελλάδας στην ΕΕ με τον τρόπο που εγώ επιθυμούσα». Οι απειλές κατά του Ερντογάν - που αμφισβήτησε την συνθήκη της Λωζάνης στο προεδρικό μέγαρο της Αθήνας - δεν φτάνουν για να διατηρηθεί στο αξίωμα.

Υπάρχουν ασφαλώς ικανές και καταξιωμένες πολιτικές προσωπικότητες που μπορούν να αναδειχθούν στο αξίωμα του ΠτΔ και που μπορούν, αν ο πρωθυπουργός της χώρας το επιθυμεί, να συμβολίσουν το μέτωπο των αντιλαϊκιστικών δυνάμεων που πρέπει να αναλάβει τα ηνία της χώρας στη νέα εποχή.


ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ