Τέσσερες και πλέον μήνες μετα τις εκλογές η κυβέρνηση, δειλά-δειλά και κάτω απο την ασφυκτική πίεση των Ευρωπαίων εταίρων,μας παρουσιάζει τις επιλογές της. Επιλογές επιβεβλημένες, αναγκαίες, καθυστερημένες. Οι θιγόμενες επαγγελματικές και κοινωνικές ομάδες αφου δημοσκοπικά αποδέχθηκαν τα κυβερνητικά μέτρα, εξαπολύουν μύδρους ιεράς αγανάκτησης για την περιστολή των εισοδημάτων τους. Συμπαραστάτες και πολιτικοί αρωγοί τους, και οι κατ’ όνομα και επι της ουσίας θιασώτες του κομμουνιστικού μοντέλου. Έως εδώ καλά, άγια, "αριστερά", αναμενόμενα και φυσιολογικά. Τα παράδοξα συμβαίνουν στο ΠΑΣΟΚ. Οι βασικοί στυλοβάτες της κυριαρχίας του Γιώργου Παπανδρέου αντιτίθενται, εμφανώς ή αφανώς, φωνασκούντες ή σιωπηρά, στις κυβερνητικές αποφάσεις. Το μέτωπο των παπανδρεϊκών, λαϊκιστών, κρατιστών, κανταφικών, συνδικαλιστών και ευρωσκεπτικιστών ξιφούλκησε, έτοιμο είναι να επιτεθεί στην Μέρκελ και να καλέσει σε απολογία τον Τρισέ. Ζητούν την σύγκληση των οργάνων του κόμματος (τώρα το θυμήθηκαν;) και καταγγέλουν τις νεοφιλελεύθερες κυβερνητικές επιλογές. Στην αντίπερα όχθη, οι υπό συνεχή διωγμό χαρακτηρισμένοι εκσυγχρονιστές, στηρίζουν τις επιλογές και την αναγκαιότητα τους και συμβάλλουν (όσο και όσοι μπορούν), στον προβληματισμό για την κοινωνικά λιγότερο επώδυνη στρατηγική εξόδου απο την κρίση. Γι’ αυτό και επιμένουν στο βασικώτερο, μετά το περιβόητο "λεφτά υπάρχουν", moto των προεκλογικών ομιλιών του πρωθυπουργού κ .Γ. Παπανδρέου. "Η χώρα χρειάζεται αποφάσεις. Η οικονομία χρειάζεται αποφάσεις. Οι πολίτες χρειάζονται αποφάσεις."