ΜΕΓΕΘΥΝΣΕΙΣ

H θριαμβευτική εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ και του Γιώργου Παπανδρέου, δεν συνοδεύτηκε από ενθουσιασμό και υπέρμετρες προσδοκίες. Ο ελληνικός λαός, εξαιρετικά απογοητευμένος από την «επικοινωνιακή φούσκα» Καραμανλή, συνειδητοποίησε ότι η χαμένη πενταετία της Νέας Δημοκρατίας, σε συνδυασμό με την παγκόσμια χρηματοοικονομική κρίση, απειλεί τον εδώ και χρόνια δανειοτροφο-δοτούμενο ευδαιμονισμό του. Αυτή ακριβώς η συνθήκη που τροφοδοτεί μια προϊούσα εθνική κατάθλιψη, παρέχει ταυτόχρονα την ευκαιρία στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ να εφαρμόσει μια οικονομική πολιτική που ταυτίζεται με πολιτική εθνικής επιβίωσης.

Ο Γιώργος Παπανδρέου, ορθά τονίζει ότι δεν ζητά πίστωση χρόνου, γιατί γνωρίζει ότι ο ελληνικός λαός δεν είναι διατεθειμένος να την προσφέρει. Οι Έλληνες θέλουν τώρα λύσεις, αποφάσεις, τομές και πρωτοβουλίες που θα απαντούν ταυτόχρονα στη δημοσιονομική κρίση, στο παραγωγικό και αναπτυξιακό πρόβλημα, στην κρίση του πολιτικού συστήματος, στη δίκαιη αναδιανομή του πλούτου.

Η χώρα χρειάζεται να κυβερνηθεί δυναμικά και με αποφασιστικότητα, αν αναλογισθούμε ότι ιδιαίτερα μετά τον Μάιο, η πλοήγηση γινόταν με τον αυτόματο πιλότο. Η κατανοητή καχυποψία των Ελλήνων, και όχι μόνο για τα κρίσιμα προβλήματα, απαιτεί γρήγορες και έγκαιρες παρεμβάσεις. Το κυβερνητικό επιτελείο πολιτικού σχεδιασμού οφείλει να αντιληφθεί ότι κάθε παρέμβαση, πρέπει να έχει μελετηθεί με επάρκεια. Κάθε καινοτομία που ανακοινώνεται δίχως σοβαρή προετοιμασία, επιδρά αρνητικά τόσο στην αποτελεσματικότητα του κυβερνητικού έργου, όσο και στη βιωσιμότητα της ίδιας της καινοτομίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η διαδικασία αξιολόγησης και επιλογής των Γενικών Γραμματέων. Οι καθυστερήσεις, οι αστοχίες κάποιων επιλογών, τα αλληλοαναιρούμενα κριτήρια, έχουν διαμορφώσει την εικόνα μιας αχρείαστης υπερβολής. Ακυρώνεται, κατ’ αυτόν τον τρόπο, μια σημαντική και θετική πρωτοβουλία.

Οι πρωτοβουλίες του Πρωθυπουργού να διαμορφώσει ευρύτερες συ-ναινέσεις και συνεννοήσεις, συνιστούν ενδείξεις για μια νέου τύπου δι-ακυβέρνηση. Ωστόσο, αμφισβητείται η καλή πρόθεση και μειώνεται το κύρος των κινήσεων όταν είναι εμφανής η μονομέρεια στην επιλογή των προσώπων, που συνοδεύεται από τον αποκλεισμό και την επιδεικτική αγνόηση εκείνων, που στην πρόσφατη κομματική ιστορία, διατύπωσαν διαφορετική γνώμη από την ηγεσία. Η δε συστηματική προσπάθεια απαξίωσης του κόμματος και των στελεχών του, με την υποστήριξη όλων των εξωθεσμικών παραγόντων, υπερβαίνει την επιβεβλημένη ανάγκη ανανέωσης του οργανωμένου ΠΑΣΟΚ και αδυνατίζει -τουλάχιστον- την προοπτική αναγέννησης του πολιτικού συστήματος.

Το οργανωμένο ΠΑΣΟΚ, υπήρξε πάντα μια ασπίδα για την εκάστοτε ηγεσία του. Αυτή την ασπίδα θα την χρειασθεί στο μέλλον και ο Γιώργος Παπανδρέου, αρκεί να μην την έχει κομματιάσει.

Οι δύσκολες ημέρες είναι μπροστά μας και θα πρέπει να γίνει αντι-ληπτό ότι θα γίνουν ευκολότερες, όσο η αλήθεια για τις δυσκολίες θα μετατρέπεται σε ισχυρή συλλογική πολιτική βούληση για την αντιμετώπισή τους.