ΜΕΓΕΘΥΝΣΕΙΣ

Οι πρώτες μέρες της κυβέρνησης Παπανδρέου, ήταν καλύτερες απ’ ό,τι περίμεναν όσοι δεν ανήκουν στον κύκλο των προσωπικών θαυμαστών του πρωθυπουργού. Νέο ύφος εξουσίας, νέα πρόσωπα, νέα αντίληψη για τη διαχείριση της δημόσιας περιουσίας και μερικές πρωτοποριακές εξαγγελίες, όπως τα μέτρα για τον εξανθρωπισμό των φυλακών και η αναγνώριση δικαιωμάτων στους μετανάστες. Όλα αυτά, μαζί με την υπερκινητικότητα του πρωθυπουργού στο εξωτερικό και την εντατικοποίηση της εργασίας των κυβερνητικών στελεχών, δημιούργησαν την εντύπωση μίας δομικής αλλαγής στη φιλοσοφία της ηγεσίας.

Τα πρώτα βήματα της κυβέρνησης Παπανδρέου, διευκολύνθηκαν από την πολιτική καθυστέρηση της αξιωματικής αντιπολίτευσης και από τα συμπλέγματα της Αριστεράς, που επιμένει να θεωρεί προλετάριους ορισμένους εκφραστές συντεχνιακών συμφερόντων και φοβάται να αντιδράσει στην ενίσχυση της καταστολής για να μην κατηγορηθεί ως εκκολαπτήριο κουκουλοφόρων. Τα πρώτα βήματα της κυβέρνησης Παπανδρέου διευκολύνθηκαν επίσης από τις κυβιστήσεις μέσων ενημέρωσης και διαμορφωτών της κοινής γνώμης, που συναγωνίζονται σε εκδηλώσεις συμπάθειας προς υπουργούς, υφυπουργούς, τις συζύγους ή τους οδηγούς τους. Όλα αυτά, εξασφαλίζουν στην κυβέρνηση μεγάλη ανοχή και στήριξη, ακόμη και από πολίτες που δεν ανήκουν στις τάξεις των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ. Πολύ περισσότερο όταν δεν χρειάζεται απόδειξη η παραλαβή καμένης γης στην οικονομία, ενώ το πλήρες ξεχαρβάλωμα του κράτους κατά την περίοδο Καραμανλή, μετατρέπει σε δυναμική πρωτοβουλία ακόμη και μια στοιχειώδη δραστηριότητα προς τη σωστή κατεύθυνση. Αυτό το ευνοϊκό περιβάλλον, σε συνδυασμό με την ευθύνη που συνεπάγεται η δύναμη της πρόσφατης λαϊκής εντολής, δημιουργεί τις συνθήκες για ρήξεις, άμεσα. Αλλά ρήξεις, δεν γίνονται. Τρία παραδείγματα:

 - Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων δικαίωσε Ιταλούς γονείς που προσέφυγαν ζητώντας αποκαθήλωση των θρησκευτικών συμβόλων από τις σχολικές αίθουσες. Η ευκαιρία να ανοίξει ο διάλογος για την ανάγκη να πάψουν τα σχολεία να κάνουν προσηλυτισμό, να καταργηθούν οι διακρίσεις σε βάρος των μη χριστιανών μαθητών, ήταν μοναδική. Η ευρωπαϊκής κουλτούρας υπουργός Παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου, έκανε πως δεν κατάλαβε, προσποιούμενη ότι υπάρχουν άλλες προτεραιότητες. Κι όμως. Αυτή είναι η προτεραιότητα, η προσαρμογή στο διεθνές δίκαιο και στον ευρωπαϊκό νομικό-κοινωνικό πολιτισμό. Η κυρία Διαμαντοπούλου επέλεξε να μην δυσαρεστήσει το ιερατείο και να αφήσει τα παιδιά μας να διδάσκονται μισαλλοδοξία.

 - Για να συλληφθεί ένα σημαντικό μέρος των φοροφυγάδων, δεν χρειάζεται να περιμένει κανείς μέχρι την εφαρμογή του νόμου για τα τεκμήρια. Αρκεί να στείλει ελεγκτές σε νυχτερινά κέντρα και μεγάλες πίστες, σε μπαράκια και κλαμπ, σε ταξί και βενζινάδικα. Αρκεί να τηλεφωνήσει σε εταιρείες μετακομίσεων-μεταφορών και να ρωτήσει πόσο πάει με απόδειξη, πόσο χωρίς απόδειξη. Αρκεί να προφασιστεί τον συγγενή ασθενούς και να επιχειρήσει να διαπραγματευτεί με διάφορους χειρουργούς. Η κυβέρνηση δεν το κάνει, γιατί προφανώς φοβάται το πολιτικό κόστος. Είναι πολλοί οι ψηφοφόροι που φοροδιαφεύγουν.

 - Ο κ. Μ. Χρυσοχοϊδης διεκήρυξε ότι όποιος αστυνομικός σηκώσει χέρι, θα αποτάσσεται. Το είπε και δεν το έχει κάνει. Ένας μετανάστης πέθανε από βασανισμούς αστυνομικών στη Νίκαια, σύμφωνα με καταγγελίες συγγενών του, και το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη στέλνει το φάκελο με την Ιατροδικαστική Εξέταση στη Δικαιοσύνη. Όφειλε να έχει πάει ο ίδιος ο Υπουργός στη Νίκαια για να μιλήσει με τους ανθρώπους που είδαν με τα μάτια τους και άκουσαν με τα αυτιά τους όσα φοβερά έγιναν πριν πεθάνει ο άτυχος μετανάστης. Θα μάθαινε πολλά που δεν φαντάζεται και θα έπειθε ότι εννοεί όσα λέει. Αν δεν έπαιρνε μαζί του και κάμερα, θα έπειθε ακόμη περισσότερους.