ΜΕΓΕΘΥΝΣΕΙΣ

Οι πολιτικές αλλαγές που σημειώθηκαν στη χώρα τα τελευταία χρόνια, αποδείχτηκαν ηπιότερες σε σχέση με όσα εξήγγειλαν τα κόμματα που τις επιχείρησαν και σίγουρα πάντως δεν κατάφεραν να οδηγήσουν στο ξεκίνημα μιας νέας εποχής, την οποία είναι φανερό ότι προσδοκούν εδώ και χρόνια οι πολίτες. Οι συζητήσεις και οι αναλύσεις για το τέλος της μεταπολίτευσης και το κλείσιμο του βιοϊστορικού κύκλου των κομμάτων, έχουν καταντήσει στερεότυπες και το μόνο που επιβεβαιώνουν είναι ότι το πολιτικό μας σύστημα, στο σύνολό του, έχει φτάσει πια στα όριά του. Οικογενειοκρατία, πελατειακές σχέσεις, εξάρτηση από συμφέροντα και φόβος για το πολιτικό κόστος, έχουν φτιάξει ένα εκρηκτικό μείγμα που κάνει τα κόμματα εξουσίας να μοιάζουν εφιαλτικά μεταξύ τους και να αναπαράγουν διαρκώς τα αδιέξοδά τους, μετατρέποντάς τα σε αδιέξοδα κοινωνικά, οικονομικά, εθνικά.

Η προσπάθεια της ελληνικής πολιτικής τάξης να προσαρμόσει την πραγματικότητα στις χαμηλού επιπέδου δυνατότητές της, οδηγεί σιγά – σιγά στην αποξένωσή της από την κοινωνία. Το αποτέλεσμα είναι να υπάρχει εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα μια πλατιά πλειοψηφία πολιτών, οι οποίοι, ανεξάρτητα από το κόμμα που επιλέγουν να ψηφίσουν στις εκλογές, αισθάνονται απογοητευμένοι από το πολιτικό σκηνικό στο σύνολό του και ψάχνουν άλλους τρόπους έκφρασης ή διεκδίκησης κοινωνικών αιτημάτων, εκτός των κομματικών τειχών. Θεωρητικά, το ΠΑΣΟΚ κερδίζοντας τις τελευταίες εκλογές με την εντυπωσιακή διαφορά των δέκα εκατοστιαίων μονάδων, έχει μπροστά του πεδίο δόξης λαμπρό για να αλλάξει αυτή τη θλιβερή πολιτική πραγματικότητα.

Ανάλογο πεδίο είχε ο Κώστας Σημίτης το 1996, παρά τη σοβαρή προσπάθεια που κατέβαλε όμως, τελικά, το σπατάλησε σε απλή πολιτική διαχείριση και συμβιβασμούς που μόνο στόχο είχαν τη διατήρηση στην εξουσία. Ανάλογο πεδίο είχε και ο Κώστας Καραμανλής σε μια μετα-Ολυμπιακή Ελλάδα, ανεβασμένη ψυχολογικά, αλλά το σπατάλησε σε εσωστρεφείς λαϊκισμούς και επικοινωνιακά τεχνάσματα χωρίς αντίκρισμα.

Η νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, με ισχυρή λαϊκή εντολή, θεωρητικά μπορεί να διαδραματίσει τον ιστορικό ρόλο που της αναλογεί. Πρακτικά, προς το παρόν, δεν μπορεί να βρει ακόμη ούτε τους γενικούς της γραμματείς. Η Ν.Δ., από την άλλη πλευρά, ξεκινώντας από μια τόσο βαριά ήττα, μπορεί θεωρητικά να τα αλλάξει όλα. Πρακτικά όμως κι αυτή δεν μπορεί ακόμη να ξεπεράσει καλά – καλά το σοκ που επιφέρει η εκλογή του νέου αρχηγού της από τη βάση. Με το ΠΑΣΟΚ να πειραματίζεται… χαλαρά, τη Ν.Δ. να ζει το εσωτερικό της δράμα, τον ΣΥΡΙΖΑ βυθισμένο στα προβλήματα των τάσεων μεταξύ Αλέκου και Αλέξη, το ΚΚΕ να τραγουδάει το ίδιο τραγούδι εδώ και χρόνια, τον ΛΑΟΣ σε στάση αναμονής για τις εξελίξεις στην «πολυκατοικία»… το τέλος της μεταπολίτευσης για το οποίο μιλούσαμε το βράδυ των εκλογών, μπορεί να περιμένει… Το θέμα είναι ότι έτσι όπως το πάνε τα κόμματα, κινδυνεύουν να αντιληφθούν τον ερχομό του όταν το τρένο θα είναι ήδη στον επόμενο σταθμό…

 *Ο Γιώργος Κουβαράς είναι πολιτικός συντάκτης στον «Ελεύθερο Τύπο».