ΜΕΓΕΘΥΝΣΕΙΣ

Στις 4 Οκτωβρίου ήρθε μία νέα κυβέρνηση στα πράγματα. Κανονικά θα έπρεπε να έρθει εκκαθαριστής. Η επιχείρηση ήταν υπό πτώχευση. Η Κομισιόν το διέβλεπε, οι δανειστές το γνώριζαν, υποχρεώνοντας τη χώρα σε καταβολή δυσβάστακτων επιτοκίων και ο «διευθύνων σύμβουλος» Κ. Καραμανλής, είχε την πλήρη εικόνα της κατάρρευσης. Γι’ αυτό και διέφυγε. Από την έξοδο των πρόωρων εκλογών. Τιμωρήθηκε μεν, με μικρή ποινή δε. Με ήττα στις κάλπες. Τιμωρία που θα αντιστοιχούσε στις πράξεις και παραλείψεις της κυβέρνησής του, θα ήταν η σκληρή δοκιμασία μιας νέας επανεκλογής. Ας όψεται η... μεγαλοθυμία του ελληνικού λαού, ακριβέστερα το σωτήριο ένστικτο αυτοσυντήρησής του…

Στον Γ. Παπανδρέου έλαχε ο κλήρος επαναθεμελίωσης των δημοκρατικών θεσμών που έχουν καταπέσει στα μάτια των πολιτών. Ανασύνταξης ενός κράτους που φαντάζει (και είναι) υποχείριο πολιτικών για την ικανοποίηση της εκλογικής του πελατείας. Κράτος που καταδυναστεύει και δεν κήδεται των πολιτών. Έλαχε, ακόμα, στον Γ. Παπανδρέου, η αναστύλωση μιας παραπαίουσας οικονομίας που έχει απολέσει προ πολλού την αξιοπιστία της. Το ίδιο και η χώρα.

Μπορεί, ο Γ. Παπανδρέου; Μπορεί αν «το πάρει αλλιώς». Αν σκέφτεται και δρα αξιοποιώντας μια «κληρονομιά» που του άφησε η απελθούσα κυβέρνηση. Το προς αποφυγήν παράδειγμά της. Εισαγωγή της αξιοκρατίας στις προσλήψεις και στη λειτουργία του Δημοσίου, επώδυνη αλλά δίκαιη ρύθμιση για τους Stagieres, σημαίνει αναμφίβολα ρήξεις και συνακόλουθο κόστος με κατεστημένα συμφέροντα. Ακόμα και με το «ημέτερο» κόμμα, οι κοτσαμπάσηδες του οποίου προσδοκούν σε ανταποδοτικά οφέλη για τη στήριξη του αρχηγού. Όμως, εν προκειμένω, η ανάληψη κόστους που συνεπάγεται η διάρρηξη των «καλών σχέσεων» με συντεχνιακά συμφέροντα, δημιουργεί αυτομάτως νέες δυνάμεις υποστήριξης μέσα στην κοινωνία. Δυνάμεις των οποίων ο μόχθος, η γνώση και η διάθεση προσφοράς ασφυκτικά εντός του κράτους των διαχρονικώς καταφερτζήδων.

 Το αυτό -για να χρησιμοποιήσουμε ένα παράδειγμα της συγκυρίας- και με τους φοροφυγάδες. Ας είμαστε ακριβείς. Δεν πρόκειται για φοροφυγάδες, αλλά για φοροκλέπτες και, άρα, κλεπτοκράτες. Για παρασιτικό σώμα που πλουτίζει φτωχαίνοντας τους άλλους. Και εδώ απαιτείται τόλμη. Διότι εχθρός δεν είναι πάντοτε εξ ορισμού «τα μεγάλα συμφέροντα». Μέγας εχθρός -μείζων και μέγιστος- είναι τα ποικιλώνυμα μικρά συμφέροντα, που διά της φοροδιαφυγής απομυζούν ζωτικούς πόρους για την ευμάρεια των πολιτών και τις ανάγκες του προϋπολογισμού. Ουδεμία ανοχή, λοιπόν, δεν είναι νοητή. Η φοροκλοπή είναι έγκλημα, είτε είναι μικρός, μεσαίος, μικρομεσαίος, είτε μεγάλος εισοδηματίας ο εγκληματίας.

Θα χάσει η κυβέρνηση που θα προβεί σε «μετωπική» με τους φοροκλέπτες; Από τους ίδιους, ναι και κατ’ αρχήν. «Κατ’ αρχήν», διότι η συνέχεια θα είναι ανταποδοτική και για τους ίδιους. Διότι η ενίσχυση του κοινωνικού κράτους είναι «για όλους». Σημαντικότερο όμως είναι ότι θα ελαφρυνθούν τα συνήθη υποζύγια της εφορίας και σταδιακά θα εδραιώνεται η αίσθηση ενός κράτους δικαίου -προϋπόθεση για να επιχειρηθεί μια νέα επανεκκίνηση που θα διασφαλίζει ασφαλέστερη πορεία της χώρας στο μέλλον.

Υπονοείται πως η ανυποχώρητη μάχη κατά της φοροδιαφυγής, είναι μία μόνο από τις πολλές. Στα πλαίσια ενός ανένδοτου πολέμου για να ξανασταθεί στα πόδια της η οικονομία και -από κοινού- το νέο κράτος. Όσο όμως ο Γ. Παπανδρέου αποτολμά ρηξικέλευθα μέτρα για τα ελληνικά δεδομένα, τόσο θα δημιουργούνται νέες κοινωνικές και πολιτικές πλειοψηφίες. Τόσο περισσότερο θα επαναχαράσσονται και θα ανατρέπονται τα παραδοσιακά κομματικά σύνορα. Δεν ταιριάζουν στη μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων τα «Κωσταλέξια» της παρακμής και είναι πρόθυμη να τα ισοπεδώσει.

 Αρκεί να έχει αξιόπιστη ηγεσία. Ο Γ. Παπανδρέου δείχνει να το επιθυμεί. Μπορεί;