ΣΤΙΣ 4 ΤΟΥ ΟΚΤΩΒΡΗ, η σελίδα γύρισε οριστικά. Και είναι ίσως από τις σπάνιες φορές που το άνοιγμα της κάλπης συνοδεύτηκε από ένα μήνυμα τόσο εκκωφαντικό και αδιαμφισβήτητο:μήνυμα οργής, μήνυμα ελπίδας, μήνυμα αλλαγής! Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ της χώρας ήταν λίγο πολύ αναμενόμενη. Και πώς μπορούσε, άλλωστε, να ήταν διαφορετικά; Τι περιθώρια υπήρχαν για το μέλλον μιας χώρας, που, σε συνθήκες παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, βυθιζόταν σε πρωτοφανή σκάνδαλα; Πώς θα μπορούσε να συνεχίσει να ζει επί της ουσίας ακυβέρνητη, στο χείλος της επερχόμενης χρεωκοπίας; Η ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ θεωρούσε και θεωρεί ότι η νέα διακυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ πρέπει να κινηθεί χωρίς καθυστέρηση, σε μια άλλη, ριζοσπαστικά διαφορετική, λογική, σε μια άλλη πολιτική κατεύθυνση. Να έρθει σε ρήξη με τα πάσης φύσεως κατεστημένα αν θέλει να πετύχει...Συνέχεια

Πρώτον, μιας κρίσης παραγωγικού προτύπου. Δεύτερον, μιας κρίσης των δημόσιων οικονομικών. Και τρίτον, μιας κρίσης ρευστότητας. Η κρίση παραγωγικού προτύπου, είναι απολύτως συνδεδεμένη με τα διαρθρωτικά προβλήματα και τις χρόνιες αδυναμίες της ελληνικής οικονομίας. Η χαμηλή ανταγωνιστικότητα της ελληνικής, σε σχέση με άλλες οικονομίες, είναι ένα πρόβλημα που ολοένα διευρύνεται. Το έλλειμμα ανταγωνιστικότητας της οικονομίας της χώρας μας, αποτυπώνεται σήμερα σε ένα δυσανάλογα υψηλό ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών.

 Κανένα σύστημα κοινωνικής ασφάλισης στην Ευρώπη δεν είναι τόσο χρεωκοπημένο και κυρίως τόσο άδικο, όσο το ελληνικό. Εάν σε κάτι χρωστά τη μακροημέρευσή του, αυτό δεν είναι η κοινωνική νομιμοποίησή του -ρωτήστε τα παιδιά της γενιάς των 700 ευρώ τι συντάξεις προσδοκούν ότι θα πάρουν στο μέλλον. Είναι ο ακραίος κοινωνικός εγωισμός των ομάδων που σήμερα ωφελούνται από το σύστημα σε βάρος όλων των υπολοίπων. Είναι η ροπή των μίντια προς την εύκολη καταγγελία και η αποστροφή τους προς τα «δύσκολα» θέματα. Είναι η όχι και τόσο κρυφή ελπίδα των κυβερνήσεων ότι θα καταφέρουν να ολοκληρώσουν τη θητεία τους, χωρίς να χρειαστεί να αγγίξουν την καυτή πατάτα του ασφαλιστικού. Κυρίως το τελευταίο.

Ποτέ άλλοτε η ανθρωπότητα δεν βρισκόταν μπροστά σε τόσο κρίσιμες στιγμές και επιλογές που θα καθορίσουν το μέλλον της για τους επόμενους αιώνες. Στην Κοπεγχάγη, δεν πρέπει να προκύψει τίποτα λιγότερο από μια νομικά δεσμευτική συμφωνία με στόχους, χρονοδιαγράμματα, μηχανισμούς ελέγχου της εφαρμογής της και με οικονομικά μέσα για την ενίσχυση των αναπτυσσόμενων χωρών. Πάντως, πριν ακόμα ξεκινήσει η Παγκόσμια Συνδιάσκεψη για το Κλίμα, οι κυβερνήσεις φαίνεται να αποδέχονται την …ιδέα ότι στην Κοπεγχάγη, δεν είναι δυνατόν να υπάρξει μια νομικά δεσμευτική συμφωνία και μηχανισμοί ελέγχου της εφαρμογής της και «συμβιβάζονται» με την ιδέα μιας πολιτικής συμφωνίας. Μεταθέτουν έτσι για αργότερα τα δύσκολα! Όμως, δυστυχώς, είμαστε στο 12:10΄.