Η ιστορική «κωλοτούμπα» ίσως βρεθεί στο μέλλον

Ο πρωθυπουργός απέδειξε έως τώρα ότι είναι το πιο ενδιαφέρον πρόσωπο στον ερασιτεχνικό του θίασο. Χωρίς αυτόν, στην κυβέρνηση μένουν αρκετοί γραφικοί και κάνα δυο τρομακτικοί. Είναι δυνατόν να σώσει ο κ. Τσίπρας το κόμμα του από την επιστροφή στα παλιά του ποσοστά, μετά τον Αύγουστο; Ναι, αν, με τη βοήθεια του κ. Δραγασάκη και μερικών ακόμα, κάνει τη νέα, ιστορική αυτή τη φορά, «κωλοτούμπα».

Από ηγέτης ενός παυσίπονου μπορεί να μεταμορφωθεί σε αρχηγό εθνικής σωτηρίας. Η συγκυρία είναι μοναδική. Οι ψηφοφόροι αντιλαμβάνονται (ελπίζω) ότι φθάσαμε περίπου σε αδιέξοδο, η Ν.Δ. είναι ακυβέρνητη με δυο καλούς υποψήφιους καπετάνιους (Μητσοτάκη – Δένδια), ο Καμμένος όπου να ’ναι θα ανατιναχθεί στο Κούγκι και ο Βενιζέλος αναδεικνύεται, ομολογουμένως, σε εξαιρετικό κοινοβουλευτικό. Τέλος, το «Ποτάμι» προσφέρει το ανθρώπινο δυναμικό που όλοι χρειαζόμαστε για μια νέα κυβέρνηση ευρύτατου συνασπισμού.

Αν αυτά τα θαύματα δεν συμβούν, οδεύουμε μετά τον Ιούνιο προς την επιστροφή στη δραχμή ή στον Φοίνικα του Καποδίστρια.

Οπως σοφά σημειώνει ο Μπάμπης Παπαδημητρίου, «τον Ιούνιο που λήγει η τετράμηνη παράταση της δεύτερης δανειακής συμφωνίας, θα γνωρίζουμε την απάντηση. Αν μέχρι τότε δεν έχει υπάρξει συμφωνία… η επιστροφή στη δραχμή θα καταστεί υποχρεωτική».

Οπως έχει ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα, το μόνο που υπόσχεται για το κοντινό μέλλον είναι να ψηφίζει νόμους αντιφατικούς με τους όρους της πρόσφατης συμφωνίας. Με τα σημερινά κομματικά του δεδομένα αποκλείονται οι ιδιωτικοποιήσεις, η περιστολή της «μαύρης τρύπας» του κράτους, η πλήρης επιστροφή στον Νόμο Διαμαντοπούλου. Ευτυχώς που ο υπουργός Παιδείας αντέδρασε αρνητικά στην εξαγγελία του αναπληρωτή του για κατάργηση του ΑΣΕΠ –της μοναδικής εγγύησης για προσλήψεις δασκάλων και καθηγητών με αξιοκρατικά κριτήρια.

Οσοι από την κυβέρνηση και τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ διατηρούν ελπίδες για μια επερχόμενη πτώση της Ευρώπης, ώστε να ξεχαστούν τα δικά μας χάλια και η αναξιοπιστία, ας μη χαίρονται πρόωρα. Η Γερμανία παρουσίασε τους τελευταίους μήνες του 2014 υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, που βασίζονται στην εγχώρια και ξένη ζήτηση και βέβαια στην πτώση της τιμής του πετρελαίου. Η Ισπανία υπολογίζει σε ανάπτυξη της τάξης του 3% φέτος και οι χώρες του Βορρά τα πάνε εξίσου καλά και καλύτερα.

Η Ελλάδα, αντίθετα, δεν δείχνει παρά έναν ορίζοντα επερχόμενης θύελλας. Από τον Δεκέμβριο εμφανίζεται ήδη μείωση καταθέσεων κατά 19 δισ. ευρώ. Με τη φυγή καταθέσεων, οι τράπεζες χάνουν την πιστοδοτική τους ικανότητα, ενώ τα φορολογικά έσοδα δείχνουν κιόλας πτώση 20,3% έναντι των προγραμματισμένων.

Ο κ. Βαρουφάκης μάς γεμίζει ανησυχίες κάθε φορά που προσπαθεί να μας καθησυχάσει κλείνοντας πονηρά το μάτι. Είναι σαν να λέει: Ας όψονται οι κουτόφραγκοι που έκαναν συμφωνία με τους μάγκες. Ο ίδιος υπέγραψε μεν στο Eurogroup τη νέα δανειακή σύμβαση και το «μνημονιακό» της παρακολούθημα, όμως πώς μπορούν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ να δεχθούν το καπιταλιστικό του πρόταγμα; Είναι δυνατόν οι ίδιοι άνθρωποι να εφαρμόσουν τους όρους αυτής της συμφωνίας;

Η Ελλάδα, στην ουσία, κέρδισε μια τετράμηνη παράταση του δανειακού της προγράμματος (αυτό ήταν το αποτέλεσμα της διαπραγματευτικής φασαρίας που βιώσαμε), όμως έχει μπροστά της μια μεγάλη κρίση ρευστότητας και από πουθενά να δανειστεί. Πώς θα καταβάλλουμε τα οφειλόμενα στο ΔΝΤ και την ΕΚΤ κατά τους τρέχοντες μήνες; Οι δημιουργικές ασάφειες του κ. Βαρουφάκη μπορεί να διευκολύνουν τους Γερμανούς να κυρώνουν τη συμφωνία στη Βουλή τους, όμως δεν μας εξασφαλίζουν όταν εμείς οι ίδιοι φοβόμαστε να φέρουμε τη συμφωνία στη Βουλή για ψήφιση.

Ας μη μιλάμε πλέον για την ανάπτυξη, που θα μας επιτρέψει να βάλουμε και στην άκρη για το μειωμένο, έστω, πρωτογενές πλεόνασμα που απαιτούν οι πιστωτές μας.

Τι μένει; Η ιστορική «κωλοτούμπα» του Αλέξη Τσίπρα, ώστε να απαλλαγεί από τα αναχρονιστικά στοιχεία του κόμματός του και να αποκτήσει νέους συμμάχους για τη σωτηρία της πατρίδας.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ