Γιατί τον Καμίνη

Εν αρχή ην το ερώτημα τί κόμμα θέλουμε. Ερώτημα που πήγε πίσω μια και πρώτα θα εκλεγεί ο επικεφαλής του. Έτσι με την επιλογή επικεφαλής ψυχανεμιζόμαστε και σε τί κόμμα θα (προσπαθήσει να) είναι επικεφαλής.

Ο χρόνος των εκλογών για τον επικεφαλής του Νέου Φορέα πλησιάζει και οι επιλογές απαιτείται να είναι ρεαλιστικές. Τέσσερεις είναι οι πραγματικοί διεκδικητές.

Πρώτα απ’ όλα η κα Γεννηματά, με τον αέρα της προπορευόμενης και με το πανθομολογούμενο θετικό ότι άνοιξε τη διαδικασία. Όμως πιο ΠΑΣΟΚ δεν γίνεται. Αν θέλουμε, ένα, έστω κάπως διευρυμένο, ΠΑΣΟΚ είναι η προφανής επιλογή. Όχι όμως αν θέλουμε ένα Νέο Κόμμα, πολύ ευρύτερο, το οποίο βέβαια θα αγκαλιάσουν και οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ.

Ο κ. Ανδρουλάκης είναι πάλι ΠΑΣΟΚ. Νέο ΠΑΣΟΚ, ΠΑΣΟΚ που αμφισβητεί το παλιό ΠΑΣΟΚ αλλά πάντα εντός του πλαισίου του. Σηματοδοτεί ίσως την -τουλάχιστον ηλικιακή- ανανέωση του ΠΑΣΟΚ αλλά δεν απλώνεται πέρα από τα όριά του.

Ο κ. Θεοδωράκης με το ΠΟΤΑΜΙ τάραξε τα νερά πριν τρία χρόνια, μα τα νερά, έκτοτε, ηρέμησαν. Αν το δούμε ψύχραιμα δεν μπορεί να προσελκύσει την πλειονότητα  των πασοκικών ψηφοφόρων. Να φέρει νέους μπορεί, χάνοντας όμως παλιούς -και ίσως κρίσιμους.

Άρα μένει ο κ. Καμίνης. Ψηφισμένος στην Αθήνα απ’ όλο τον “χώρο”, μπορεί να είναι αποδεκτός και από ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού αλλά και από εκτός των κομμάτων κεντρώους και αριστερούς.

Δηλαδή για κάποιον/α που ενδιαφέρεται για τη μεγέθυνση του “χώρου” αποτελεί τη σίγουρη επιλογή έστω δια της εις άτοπον απαγωγής.

Όμως μπορεί κανείς να το δει και θετικά. Ναι μεν δεν έχει γίνει η Αθήνα η καθαρή, ευνομούμενη μεγαλούπολη (με μέγιστες ευθύνες και της κυβέρνησης Συριζανέλ) αλλά αξίζει να σκεφτεί κανείς πως θα ήταν η Αθήνα χωρίς την ηγεσία Καμίνη, με την οικονομική εξαθλίωση χιλιάδων συμπολιτών μας και με την “εισβολή” εκατοντάδων *χιλιάδων προσφύγων και μεταναστών. Οι δομές αλληλεγγύης του Δήμου Αθηναίων επί Καμίνη έσωσαν την κατάσταση. Και ναι, νοικοκύρεψε τα -τραγικά πριν- οικονομικά του Δήμου. Και ναι, προέβαλε την Αθήνα διεθνώς με μεγάλη επιτυχία.

Θα πετύχει ως επικεφαλής του Νέου Φορέα; Αυτό θα φανεί μόνο στην πράξη. Οι ενδείξεις από την προηγούμενη θητεία του αλλά και τον σημερινό, μεστό, προγραμματικό του λόγο είναι ενθαρρυντικές.

Άρα το δίλημμα είναι, πραγματικός Νέος Φορέας με διεκδίκηση ηγεμονικής παρουσίας ή απλώς συνέχιση μιας μορφής ΠΑΣΟΚ, αρκούμενοι στη θύμηση περασμένων μεγαλείων. Σε αυτό το δίλημμα καλούνται οι ψηφοφόροι να απαντήσουν, όχι με νοσταλγία ή ιδεοληψίες, αλλά με ελπίδα για το μέλλον. Και αυτή η ελπίδα για το μέλλον, ρεαλιστικά κρίνοντας, οδηγεί στην υπερψήφιση Καμίνη και τις δύο Κυριακές, οπωσδήποτε δε την δεύτερη.

Και για να επανέλθουμε στο αρχικό, αναπάντητο ερώτημα. Με τον Καμίνη μπορούμε να ελπίζουμε σε ένα μεγάλο, δημοκρατικό κόμμα των μελών, εθνικά υπεύθυνο, φιλοευρωπαϊκό, κοινωνικά φιλελεύθερο, οικονομικά σοσιαλδημοκρατικό με έντονο μεταρρυθμισμό και προσαρμογή στη νέα εποχή.

* Ο Σπύρος Καβουνίδης είναι Δρ. Πολιτικός Μηχανικός

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ